อารีย์ สองร้านที่ต้องกลับไปซ้ำ

ตั้งใจแค่จะออกไปซื้อของ แต่กลายเป็นวันอาทิตย์ที่ดีที่สุดของเดือน

บ่าย ร้านกาแฟชั้นสอง

เดินผ่านตึกแถวในซอยเล็ก ๆ แถวอารีย์ เห็นป้ายไม้เขียนมือว่า “coffee ↑” เลยเดินขึ้นบันไดไปดู ชั้นสองเป็นร้านกาแฟเล็ก ๆ มีเคาน์เตอร์ไม้ยาวกับโต๊ะริมหน้าต่างสามตัว

บาริสต้าถามว่าชอบกาแฟแบบไหน ตอบไปว่าไม่ชอบเปรี้ยว เขาเลยเลือกเมล็ดจากน่านคั่วกลางมาดริปให้ ค่อย ๆ รินน้ำทีละรอบอย่างใจเย็น ได้กลิ่นช็อกโกแลตกับถั่วคั่ว หวานปลายลิ้นทั้งที่ไม่ได้ใส่น้ำตาล

ที่ชอบที่สุดคือร้านเงียบ ไม่มีเพลงดัง ไม่มีใครถ่ายรูปวุ่นวาย นั่งอ่านหนังสือริมหน้าต่างได้เกือบสามชั่วโมง แดดบ่ายส่องผ่านม่านโปร่งลงมาบนโต๊ะพอดี

เย็น ร้านแกงใต้ปากซอย

เดินออกมาตอนหกโมงเย็น ได้กลิ่นขมิ้นกับตะไคร้ลอยมาจากร้านห้องแถวปากซอย ป้ายเขียนว่าอาหารใต้ มีโต๊ะแค่หกตัว คนต่อคิวยาวจนต้องรอเกือบยี่สิบนาที

สั่ง แกงเหลืองปลากะพง กับ ปลาย่างขมิ้น เจ้าของร้านเป็นคนนครศรีฯ ถามก่อนว่า “เผ็ดแบบใต้ไหวไหม” ตอบว่าไหว คำแรกน้ำตาซึมทันที แต่เปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อมจนหยุดตักไม่ได้ ผักเหนาะที่ให้มาเติมได้ไม่อั้นช่วยชีวิตไว้ ปลาย่างหนังกรอบ เนื้อหวาน อร่อยจนสั่งเพิ่มอีกจาน

สองจาน ข้าวสองถ้วย น้ำเปล่า ไม่ถึงสามร้อยบาท

ทำไมถึงอยากไปอีก

• ร้านกาแฟที่นั่งได้นานโดยไม่รู้สึกเกรงใจ หาได้ยากขึ้นทุกวัน
• บาริสต้าจำได้ว่าไม่ชอบเปรี้ยว ตอนจ่ายเงินยังบอกว่า “ครั้งหน้าลองตัวจากเชียงรายนะ”
• ร้านแกงใต้รสจัดแบบไม่ลดความเผ็ดให้คนกรุงเทพฯ ยังมีเมนูอีกเกือบยี่สิบอย่างที่ยังไม่ได้ลอง

จดไว้ว่าครั้งหน้าจะไปวันธรรมดา ร้านแกงเปิดสิบเอ็ดโมง คนน่าจะน้อยกว่านี้ และจะลองแกงไตปลาให้ได้

ภาพประกอบจาก Pexels: Esra Erdem, Dũng Phạm, Роман Нагаевский, Sai Kuen Leung