น่าน เมืองที่ทำให้เดินช้าลง

ไปน่านครั้งแรกกลางเดือนกรกฎา ทุกคนถามว่าไปทำไมหน้าฝน คำตอบคือ อยากเห็นนาข้าวตอนเขียวที่สุด

วันแรก ปั่นจักรยานรอบเมืองเก่า

เมืองน่านเล็กพอที่จะปั่นจักรยานไปได้ทุกที่ เช่าจักรยานหน้าที่พักวันละร้อยบาท แล้วก็ปั่นไปเรื่อย ๆ ไม่มีแผน ถนนเงียบ รถน้อย คนขับรถหยุดให้จักรยานไปก่อนทุกครั้ง

ไฮไลต์คือ วัดภูมินทร์ อยากเห็นภาพจิตรกรรม “ปู่ม่านย่าม่าน” หรือที่คนเรียกกันว่ากระซิบรักบันลือโลก ของจริงเล็กกว่าที่คิด แต่ยืนดูอยู่เกือบยี่สิบนาที รายละเอียดชีวิตคนสมัยก่อนในภาพอื่น ๆ รอบวิหารก็สนุกไม่แพ้กัน ทั้งคนทอผ้า คนสูบยา เด็กเล่นกัน

ตกเย็นเดินถนนคนเดินหน้าวัด นั่งกินข้าวบนเสื่อกับคนท้องถิ่น ข้าวเหนียว ไส้อั่ว น้ำพริกหนุ่ม ครบในร้อยกว่าบาท

วันที่สอง ขึ้นบ่อเกลือ

นั่งรถขึ้นเขาไปอำเภอบ่อเกลือ ถนนคดเคี้ยวจนต้องกินยาแก้เมารถ แต่วิวสองข้างทางคุ้มทุกโค้ง นาขั้นบันไดเขียวสดจนเหมือนมีคนปรับสีภาพ หมอกลอยต่ำเกาะยอดเขาเป็นระยะ

ที่บ่อเกลือได้ดูชาวบ้านต้มเกลือจากบ่อน้ำเค็มกลางหุบเขา ยังงงอยู่เลยว่าบนภูเขาห่างทะเลหลายร้อยกิโลมีน้ำเค็มได้ยังไง ซื้อเกลือกลับมาถุงหนึ่ง ตอนนี้ยังใช้ไม่หมด

ขากลับฝนตกหนักจนต้องจอดรอข้างทางครึ่งชั่วโมง นั่งฟังเสียงฝนตกบนหลังคาเพิง จิบกาแฟร้อนจากร้านชาวบ้าน เป็นครึ่งชั่วโมงที่ไม่ได้รู้สึกว่าเสียเวลาเลย

วันสุดท้าย ตลาดเช้า

ตื่นมากินข้าวซอยร้านหน้าตลาดเช้าอีกรอบ เจ้าของร้านจำได้ว่าเมื่อวานมา เลยแถมหมูเพิ่มให้ ก่อนกลับแวะซื้อผ้าทอลายน้ำไหลเป็นของฝากที่บ้าน

สิ่งที่อยากจำ

• น่านไม่ได้มีอะไรต้องรีบดู ข้อดีที่สุดคือไม่ต้องรีบ
• หน้าฝนมาได้ แต่เผื่อเวลาเดินทางบนเขาไว้เยอะ ๆ
• ถนนคนเดินหน้าวัดภูมินทร์ควรไปให้ตรงวันที่เปิด

อยากกลับไปอีกตอนหน้าหนาว ดูว่านาข้าวตอนสีทองจะสวยแค่ไหน

ภาพประกอบจาก Pexels: Pitipat Usanakornkul, Nicolus Kazablanca, Beigh Yabaar, Likeboss lertpongsaporn